Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2012

ΦΡΟΣΩ ΧΑΤΟΓΛΟΥ: Τα καινούργια ρούχα του Αυτοκράτορα


( Κουκλο-Θεατρική διασκευή του παραμυθιού του Άντερσεν)


Πρόσωπα:  Αυτοκράτορας, Βασίλισσα, Υπασπιστής, Δύο ράφτες, Παιδάκι
                   
                
                        
             ΣΚΗΝΗ ΠΡΩΤΗ
( Στην αίθουσα του θρόνου. Ο αυτοκράτορας είναι με τα σώβρακα. Μπαίνει η βασίλισσα)
ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ: Βασιλιά και κύρη μου, ακόμη δεν ετοιμάστηκες; Σε λίγο σερβίρεται το γεύμα. Έλα να φάμε.
ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ: Δεν έχω όρεξη βασίλισσα. Δεν θέλω να ντυθώ γιατί δεν ξέρω τι να φορέσω. Και το χειρότερο δεν ξέρω τι να φορέσω αύριο στην παρέλαση. Άσε , πάω να σκάσω από το άγχος μου.
ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ: Μα τι ακούω;; Από εκατό ντουλάπες δεν βρίσκεις τι να φορέσεις;;  Γιατί…. δε βάζεις εκείνη τη βελούδινη φορεσιά που σου πήγαινε;
ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ: Μα τι λες γυναίκα; Αυτή τη φόρεσα πριν ένα μήνα!
ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ: Χμμμ . Τότε εκείνη τη γαλάζια με τα χρυσά κουμπιά; Ή εκείνη τη μεταξωτή; Ή μήπως εκείνη με τα δερμάτινα σειρήτια;; Μα διάλεξε μια τέλος πάντων, έχεις χιλιάδες μέσα στα ντουλάπια. Κάποιες δεν τις έβαλες ποτέ!
ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ: Όχι, δε με καταλαβαίνεις. Κανείς δεν με καταλαβαίνει… Θέλω να φορέσω κάτι ξεχωριστό, κάτι διαφορετικό. Βαρέθηκα όλο τα ίδια και τα ίδια…
ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ: Τέλος πάντων , εγώ θα κατέβω για φαγητό. Ετοιμάσου και έλα!
(Φεύγει η βασίλισσα.)
ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ: Μα τι μεγάλο πρόβλημα θεέ μου να μην ξέρεις τι να φορέσεις… Μέχρι να το λύσω θα μείνω έτσι με τα σώβρακά μου.
(Μπαίνει ο Υπασπιστής)
ΥΠΑΣΠΙΣΤΗΣ: Προσκυνώ μεγαλειώτατε!
ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ: (ανόρεκτα) Τι είναι Στούμπε; Τι νέα;
ΥΠΑΣΠΙΣΤΗΣ:  Ο πόλεμος με τους γείτονες..
ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ: Ω… σκοτίστηκα για τον πόλεμο. Κάτι άλλο;
ΥΠΑΣΠΙΣΤΗΣ: Οι φτωχοί της πόλης μας έχουν πληθύνει και…
ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ: Ούτε αυτό με ενδιαφέρει… Τίποτε άλλο;;
ΥΠΑΣΠΙΣΤΗΣ: Ε, χμ… Οι πλημμύρες παρέσυραν πέντε γεφύρια και υπάρχουν προβλήματα…
ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ: Ωχου! Παράτα με με αυτά τα χαζά προβλήματα. Εδώ έχω το πιο σοβαρό. Δεν ξέρω τι να βάλω, το καταλαβαίνεις; Τι να φορέσω στην παρέλαση;;;
ΥΠΑΣΠΙΣΤΗΣ: Α! Μάλιστα! Θυμήθηκα. Έχουν έρθει κάποιοι περίεργοι ράφτες που…
ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ: Μα κάθεσαι και μου τσαμπουνάς τόση ώρα για φτωχούς και πλημμύρες και δε μου λες για τους ράφτες;;; Για λέγε…
ΥΠΑΣΠΙΣΤΗΣ: Ε, να, ισχυρίζονται αυτοκράτορά μου ότι μπορούν να κάνουν μια μοναδική στολή, αόρατη ….κάτι τέτοιο, δεν κατάλαβα και καλά.
ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ: Και κάθεσαι ακόμα; Μπρος, να μου τους φέρεις γρήγορα! Αμέσως! Εξαφανίσου!
ΥΠΑΣΠΙΣΤΗΣ: Μμμάλιστα μεγαλειώτατε. Αμέσως! Εξαφανίζομαι…
( Φεύγει και ο αυτοκράτορας μονολογεί)
ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ: Τέλεια! Είναι η ευκαιρία που ζητούσα για κάτι διαφορετικό. Το νιώθω, θα βρω αυτό που λαχταρώ: τη μοναδική στολή. Άντε, άντε, πού είναι αυτοί οι ράφτες;;; Τι αγωνία θεέ μου…
(Μπαίνουν οι δυο ράφτες)
ΡΑΦΤΗΣ Α: Προσκυνούμε μεγαλειώτατε.
ΡΑΦΤΗΣ Β: Ναι, ναι αυτό…
ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ: Σας ακούω λοιπόν. Τι έχετε να μου παρουσιάσετε; Έμαθα ότι ράβετε κάτι ιδιαίτερο. Εμπρός, πείτε.
ΡΑΦΤΗΣ Α: Εμείς αυτοκράτορά μου, ράβουμε μια στολή που μπορούν να τη δουν μόνο όσοι είναι έξυπνοι.  Όποιος είναι χαζός…
ΡΑΦΤΗΣ Β: Ναι, ναι… βλάκας…
ΡΑΦΤΗΣ Α: …αυτός δεν μπορεί να τη δει. Όπως καταλαβαίνετε είναι μια θαυμάσια ευκαιρία να καταλάβετε ποιοι από όλους όσους έχετε γύρω σας είναι άξιοι της εμπιστοσύνης σας, ποιοι είναι έξυπνοι και όχι..
ΡΑΦΤΗΣ Β: …βλάκες…
ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ: Χμμμ. Αυτό μου ακούγεται σπουδαίο… αλλά…
ΡΑΦΤΗΣ Α: Φυσικά τα υλικά κοστίζουν πολύ γιατί όπως καταλαβαίνετε είναι σπάνια και…
ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ: Αυτό δε με νοιάζει. Θα σας δώσω πολλά χρυσά φλουριά αρκεί μόνο να μου έχετε έτοιμη τη στολή αύριο για την παρέλαση. Μπορείτε; Θα σας παραχωρήσω το βασιλικό ραφτάδικο για να εργαστείτε απερίσπαστα και θα σας δώσω όσα φλουριά μου ζητήσετε.
ΡΑΦΤΗΣ Α: Αν είναι έτσι αυτοκράτορά μου, τότε θα τα καταφέρουμε σίγουρα να έχουμε έτοιμη τη σπουδαία φορεσιά σας αύριο το απόγευμα.
ΡΑΦΤΗΣ Β: Ου, θα τα καταφέρουμε, αμέ…
ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ: Ωραία λοιπόν! Στρωθείτε στη δουλειά!  Εμπρός!
ΡΑΦΤΗΣ Α: Προσκυνούμε μεγαλειώτατε.
ΡΑΦΤΗΣ Β: Ναι… απ’ αυτό…
(Βγαίνουν και ο αυτοκράτορας μονολογεί)
ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ: Είμαι τόσο ευτυχισμένος. κανείς στον κόσμο δεν έχει μια τέτοια στολή. Έχω τόση αγωνία να τη φορέσω που μέχρι αύριο θα μείνω με τα σώβρακα και θα περιμένω..

ΣΚΗΝΗ ΔΕΥΤΕΡΗ
( βασιλικό ραφτάδικο, με ένα παράθυρο. Οι δυο ράφτες  παριστάνουν πως εργάζονται)
ΡΑΦΤΗΣ Α : Μα κάνε πως ράβεις, δεν πρέπει να μας καταλάβουν ότι είμαστε απατεώνες.
ΡΑΦΤΗΣ Β: Ε και τι να ράβω;; Α! Έχω μια τρύπα στην κάλτσα, να τη βγάλω;
ΡΑΦΤΗΣ Α: Μη λες σαχλαμάρες. Κάνε πως κόβεις με το ψαλίδι ένα αόρατο ύφασμα. Ξέρω πως σε λίγο θα έρθουν οι περίεργοι να μας δουν. Δεν πρέπει κανείς να καταλάβει ότι έχουμε πει ψέματα. Θα δώσουμε στο βασιλιά τη στολή…
ΡΑΦΤΗΣ Β: που είναι αέρας κοπανιστός…
ΡΑΦΤΗΣ Α : Ε, ναι, αλλά δεν πρέπει να το καταλάβει κανείς. Θα πάρουμε τα φλουριά και ..
ΡΑΦΤΗΣ Β: Θα γίνουμε καπνός!
ΡΑΦΤΗΣ Α : Ράβε τώρα, κόβε, ράβε, πρέπει να δουλέψουμε ..σκληρά!
ΡΑΦΤΗΣ Β : Ναι, για να τελειώσουμε τον αέρα κοπανιστό ως αύριο! Χα χα χα!
ΡΑΦΤΗΣ Α : Σσσς, θα σ’ ακούσουν. Το κόλπο θα πιάσει σίγουρα. Όλοι θα λένε πως βλέπουν τη στολή για να μην τους θεωρήσουν χαζούς. Κι έτσι…
ΡΑΦΤΗΣ Β: Κι έτσι ο αυτοκράτορας θα βγει έξω με τα σώβρακα… Κι εμείς με τα φλουριά μας… Χα χα
ΡΑΦΤΗΣ Α : Σσσς, ράβε, κάτι ακούω, κάποιος έρχεται.
ΡΑΦΤΗΣ Β: Θα τραγουδήσω κιόλας για να φαίνεται πως δουλεύω με όρεξη.
Ράβε ράβε ράβε ράβε
την καινούργια τη στολή
ράβε ράβε ράβε ράβε
και μην κάθεσαι στιγμή!
( Στο παράθυρο εμφανίζεται η βασίλισσα. Μονολογεί)
ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ: Αχ, έχω μια αγωνία να δω αυτή τη στολή.  Αλλά… δε βλέπω τίποτα. Οι ράφτες ράβουν αλλά εγώ δε βλέπω ούτε ύφασμα, ούτε κλωστή, τίποτε. Αχ θεέ μου, είμαι χαζή φαίνεται γι αυτό. Δεν πρέπει να το μάθει ο βασιλιάς, αχ, δεν πρέπει.  Θα του πω ότι η στολή είναι υπέροχη και ότι θα του πηγαίνει τέλεια. Θα του πω ένα σωρό ψέματα αρκεί να μην καταλάβει τη χαζομάρα μου.
( φεύγει η βασίλισσα. Οι ράφτες  παριστάνουν πως ράβουν)
ΡΑΦΤΗΣ Β: Ράβε ράβε ράβε ράβε
την αόρατη στολή
που τη βλέπουνε οι ξύπνιοι
όχι όμως οι χαζοί!
( Στο παράθυρο έρχεται ο Υπασπιστής.)
ΥΠΑΣΠΙΣΤΗΣ: Έχω γίνει μούσκεμα από τον ιδρώτα. Πρέπει οπωσδήποτε να δω αυτή τη στολή διότι αλλιώς θα… Ιιιχ. Δυστυχία μου! Είμαι φαίνεται βλάκας. Δε βλέπω τίποτα. Αχ, τι θα κάνω; Θα χάσω τη θέση μου αν το καταλάβει ο αυτοκράτορας. Μπα, θα του πω ότι την είδα τη στολή και ότι είναι θαυμάσια..
( Φεύγει και οι ράφτες γελούν)
ΡΑΦΤΗΣ Α: Ωραία, πάμε καλά. Όλοι θα πουν στον αυτοκράτορα ότι βλέπουν τη στολή. Ακόμη και ο ίδιος δεν θα τολμήσει να πει ότι δε βλέπει. Το σχέδιό μας πέτυχε. Έλα, όμως , ράβε…
ΡΑΦΤΗΣ Β: Ράβε ράβε ράβε ράβε
την καινούργια τη στολή
πούναι  μαγική και ωραία
είναι και μοναδική
 ( Μπαίνει ο αυτοκράτορας μέσα στο ραφτάδικο)
ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ: Πώς πάει; Σε λίγες ώρες θα γίνει η παρέλαση. Η στολή είναι έτοιμη;; Ήρθα μόνος μου για να δω και να σιγουρευτώ. Όλοι μου λένε καλά λόγια, αλλά αν δε τη δω μόνος μου δεν πιστεύω κανένα.
ΡΑΦΤΗΣ Α : Ορίστε αυτοκράτορά μου… Είναι  έτοιμη. Να το σακάκι. Να σας βοηθήσω να το φορέσετε;
ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ : (μονολογεί) Αμάν, δε βλέπω τίποτα. Μόνο εγώ είμαι χαζός; όλοι την είδαν τη στολή εκτός από μένα. Δεν πρόκειται να πω τίποτε, θα χάσω το θρόνο μου. ( δυνατά και ψεύτικα) Μπράβο, μπράβο, ωραία δουλειά!
ΡΑΦΤΗΣ Β: Να, κοιτάξτε στον καθρέφτη μεγαλειώτατε!
ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ: Χμμ, ναι, … γκλουπ… γκουχου! Πω πω, τι ωραία! Και στα μέτρα μου! Βέβαια! Αλλά εγώ τη βλέπω γιατί είμαι έξυπνος έτσι;;
ΡΑΦΤΗΣ Α: Μα φυσικά, αυτό έλειπε αυτοκράτορά μου.
ΡΑΦΤΗΣ Β: Να σας βοηθήσω να βάλετε και το παντελόνι.
ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ: Πώς; Α, ναι, βέβαια, το… πα..πα… πα..ντε..λό..νι.. Είμαι έτοιμος για την παρέλαση λοιπόν. Μπορείτε να πάρετε τα φλουριά σας καλοί μου ράφτες. Μπράβο. Τέλεια δουλειά! Στούμπο!! (εμφανίζεται ο υπασπιστής)
ΥΠΑΣΠΙΣΤΗΣ : Μάλιστα μεγαλειώτατε.
ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ: Πώς σου φαίνεται η στολή μου; Δεν είναι θαύμα;
ΥΠΑΣΠΙΣΤΗΣ: Ω, ναι, πώς, φυσικά, σίγουρα..
(Έρχεται η βασίλισσα)
ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ : Αχ άντρα μου, τι τέλεια στολή! Και πώς σου πάει!
ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ : ( Από μέσα του) Κρίμα να μην μπορώ να τη δω.. Ακόμη και η βασίλισσα τη βλέπει. (Δυνατά) Εμπρός λοιπόν! Να ετοιμαστεί η παρέλαση. Όλος ο λαός μου να θαυμάσει την καινούργια μου στολή!!!!
ΥΠΑΣΠΙΣΤΗΣ: Να ετοιμαστεί η παρέλαση!!

ΣΚΗΝΗ ΤΡΙΤΗ
( Δρόμος γεμάτο κόσμο. Φωνές και χειροκροτήματα και τύμπανα. Παρουσιάζεται ο αυτοκράτορας, με τα σώβρακα. Ακούγονται φωνές: Μπράβο, ζήτω, ωραία στολή και τέτοια)
ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ:  ( από μέσα του) Ο λαός μου με θαυμάζει. Η στολή μου είναι πολύ επιτυχημένη. Οι ράφτες άξιζαν τα φλουριά τους.
( Ένα παιδί τον πλησιάζει)
ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ: α, έν παιδάκι. Έλα, πλησίασε μικρό μου να με θαυμάσεις κι εσύ. Δεν είμαι υπέροχος; Πες μου.
ΠΑΙΔΙ: Αυτοκράτορα, γιατί ... βγήκες με τα σώβρακα;;;
ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ : Με τα σώβρακα;; Αμάν δυστυχία μου! Το παιδί αυτό λέει την αλήθεια σίγουρα. Με κορόιδεψαν οι απατεώνες. Με κορόιδεψαν όλοι. Αλλά κι εγώ κορόιδεψα τον εαυτό μου. Με έφαγε η ματαιοδοξία μου. Τι τις ήθελα τις στολές; Ρεζίλι έγινα! Ντροπή! Παρέλαση με τα σώβρακα, πού ακούστηκε! Πίσω στο παλάτι. Και δεν πρόκειται να ράψω ξανά στολή κι ούτε να βγω ποτέ σε παρέλαση! Ρεζίλι έγινα!!!!