Πρώτη δημοσίευση: 1986, Σύγχρονη Εποχή, από το εξαντλημένο-
εδώ και αιώνες- βιβλίο μου: Κουκλοθεατρικά.
Οι κούκλες είναι του Ηλία Αναγνωστάκη, από τις παραστάσεις
του Κουκλοθέατρου Κρήτης.
ΠΡΟΣΩΠΑ:
Ψαροτρομάρας
Γοργόνα
Δικαστής, κ. Σκυλοψαρόπουλος
Σουπιά
Λιθρίνι
Γόπα
Μπαρμπούνι
Μαρίδα
ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ : Η ΨΑΡΟΧΩΡΑ
(Σκηνικό
βυθού. Κάμποσα ψάρια συζητούν ανήσυχα.
Ανάμεσά τους και μια Σουπιά που όμως δε
μιλάει. Οι κουβέντες ακούγονται
μπερδεμένες στην αρχή, τα ψάρια μιλάνε
όλα μαζί, το καθένα λέγοντας τα δικά
του. Ώσπου οι κουβέντες αρχίζουν να
ξεχωρίζουν)
ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΙ:
Βρε κακό που πάθαμε!!
ΛΙΘΡΙΝΙ:
Μα, καλά, εγώ ακόμα δεν έχω καταλάβει
πώς μπορεί να μας βγάλει από τα σπίτια
μας ο Ψαροτρομάρας. Δεν έχει το δικαίωμα
άλλωστε. Κοτζάμ θάλασσα, δεν μπόρεσε να
φτιάξει αλλού το παλάτι του; Πρέπει να
πετάξει στο δρόμο τόσες οικογένειες;
Δεν έχει το δικαίωμα άλλωστε.
ΓΟΠΑ:
Και κοιτάζει νομίζεις ο Ψαροτρομάρας
δικαιώματα και τέτοια; Αυτός τον εαυτό
του κοιτάζει μονάχα να βολέψει και
καρφάκι δεν του καίγεται για μας και τα
παιδιά μας. Αίσχος κύριε, αίσχος!
ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΙ:
Βρε κακό που πάθαμε!!
ΜΑΡΙΔΑ:
Αχ, δυστυχία μας. Αχ, τι θα κάνουμε;
ΛΙΘΡΙΝΙ:
Εγώ λέω να πάμε στο δικαστή. Ο κύριος
Σκυλοψαρόπουλος θα μας βοηθήσει. Δεν
έχει το δικαίωμα άλλωστε ο Ψαροτρομάρας.
ΟΛΑ
ΜΑΖΙ: Καλά λέει το Λιθρίνι. Να πάμε στον
κύριο Σκυλοψαρόπουλο! Σωστά!
ΓΟΠΑ:
Νάτος, νάτος, έρχεται!
(
Τρέχουν όλα προς το μέρος του δικαστή,
φωνάζοντας το καθένα τα δικά του)
ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΙ:
Κύριε Σκυλοψαρόπουλε, κύριε δικαστή,
βρε κακό που πάθαμε!
ΛΙΘΡΙΝΙ:
Δεν έχει το δικαίωμα άλλωστε!
ΓΟΠΑ:
Αίσχος κύριε, αίσχος!
ΜΑΡΙΔΑ:
Αχ δυστυχία μας, αχ!
(Ο
δικαστής φαντάζει σοβαρός, αυστηρός,
κύριος. Κουβαλάει πολλά χαρτιά και
βιβλία.
Μιλάει αφ’ υψηλού)
ΔΙΚΑΣΤΗΣ:
Τι συμβαίνει… ψάρια;
ΓΟΠΑ:
Μπα, δεν τα μάθατε; Γι’ αυτό είστε έτσι
ήρεμος.
ΔΙΚΑΣΤΗΣ:
Μα… εμένα τίποτε δε με αναστατώνει,
τίποτε δε με φοβίζει. Εγώ είμαι ο δικαστής,
εγώ ο άρχοντας της δικαιοσύνης, εγώ ο
σοφός, εγώ…
ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΙ:
Ο Ψαροτρομάρας κύριε Σκυλοψαρόπουλε.
Βρε κακό που πάθαμε!
( Ο δικαστής
ταράζεται μόλις ακούει το όνομα αυτό.
Τα χαρτιά του πέφτουν κάτω από την
τρομάρα του.)
ΔΙΚΑΣΤΗΣ:
Πούντος; Πούντος;;;
ΓΟΠΑ:
Θέλει να χτίσει το παλάτι του στην
Ψαροχώρα μας. Του αρέσει λέει που τη
φωτίζει και τη ζεσταίνει ο ήλιος όλη
μέρα, που είναι γεμάτη από καταπράσινα
φύκια και πολύχρωμα κοράλλια.
ΛΙΘΡΙΝΙ:
Και γι’ αυτό θα μας γκρεμίσει τα σπίτια
μας. Δεν έχει όμως το δικαίωμα, ε, κύριε
δικαστή;
ΜΑΡΙΔΑ:
Τι να κάνουμε κυρ δικαστή; Εσείς που
είστε σοφός και δίκαιος βοηθήστε μας!
(Ο
δικαστής προσπαθεί να περιμαζέψει τα
πεσμένα χαρτιά του. Τον βοηθούν τα ψάρια.
Σκουπίζει συνεχώς τον ιδρώτα του. Καθώς
μιλάει κοιτάζει δεξιά-αριστερά φοβισμένος.
Δεν φαντάζει πια σοβαρός, ούτε αυστηρός,
ούτε κύριος)
ΔΙΚΑΣΤΗΣ:
Τιιι…τίποτε να μμμμην κακακάνετε..
Μμμην τον θθθυμώσετε τον ΨΨΨαροτρρρρομάρα.
Κι εμένα να μη με ανακατεύετε. Δε θέλω
μπλεξίματα με το θηρίο. Κι αν δε θέλετε
να γκρεμιστούν τα σπίτια σας παπαπαπάνω
σας και παπαπάνω στα παιδιά σας,
παπαπαπάρτε τις οικοκοκοκογένειές σας
και φύγετε! Φτιάξτε καινούργια πόλη!
Άλλωστε…
(Μπαίνει
ο Ψαροτρομάρας. Πλησιάζει το Δικαστή
από πίσω, χωρίς αυτός να το καταλάβει.
Τον διακόπτει ξαφνικά και του δικαστή
του πέφτουν πάλι τα χαρτιά και υποκλίνεται
τρέμοντας)
ΨΑΡΟΤΡΟΜΑΡΑΣ:
Πολύ ωραία τα λέτε κύριε Σκυλοψαρόπουλε!
ΔΙΚΑΣΤΗΣ:
Υποχρέωσίς μου κυκυκύριε Ψαψαψαψαροτρομάρα.
Η δικαιοσύνη είναι η ειδικοκοκότης μου.
Άλλωστε…
ΨΑΡΟΤΡΟΜΑΡΑΣ:
Άλλωστε θα τους αποζημιώσω. Οπωσδήποτε..
ΔΙΚΑΣΤΗΣ:
Ω, μα δεν ήταν ανάγκη.. Άλλωστε..
ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΙ:
Για μια στιγμή. Τι σόι αποζημίωση θα μας
δώσεις Ψαροτρομάρα;
ΨΑΡΟΤΡΟΜΑΡΑΣ:
Θα σας δώσω δουλειά στο παλάτι μου.
Κηπουρούς, φύλακες, καθαρίστριες,
μάγειρες. Θα έχω για όλα σας μια δουλειά.
Και για να δείτε τι μεγάλη καρδιά έχω,
σας δίνω μια μέρα προθεσμία να φύγετε
από τα σπίτια σας!
(Και
λέγοντας αυτά φεύγει. Ξοπίσω του …σέρνεται
ο Σκυλοψαρόπουλος. Ένα ψάρι τρέχει να
του δώσει τα χαρτιά του που του είχαν
πέσει, αλλά αυτός δε δίνει σημασία και
το ψάρι τα ξαναπετάει κάτω νευριασμένο)
ΜΑΡΙΔΑ:
Αχ, δυστυχία μας, αχ!
ΓΟΠΑ:
( με χαμηλή φωνή, σκύβοντας το κεφάλι)
Εδώ που τα λέμε μάλλον έχει δίκιο ο
δικαστής. Δεν ωφελεί να τα βάλουμε με
το θηρίο. Το πολύ- πολύ να μας κάνει μια
μπουκιά κι εμάς και τα παιδιά μας.
ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΙ:
Καλά λέει η Γόπα. Πάμε να πάρουμε το
γρηγορότερο τις οικογένειές μας, να
γλυτώσουμε πριν αρχίσει η καταστροφή.
Η θάλασσα είναι μεγάλη, κάπου θα χωρέσουμε
κι εμείς.
ΜΑΡΙΔΑ:
Ε, αφού θα μας δώσει και δουλειά… Κάτι
είναι κι αυτό. Θα τα βολέψουμε. Αχ,
δυστυχία μας!
ΛΙΘΡΙΝΙ:
Μα, τι κάθεστε και λέτε; Ούτε που σας
πέρασε από το μυαλό να αντισταθείτε;
Δεν έχει το δικαίωμα άλλωστε. Αφήστε
τις κλάψες και κάντε κάτι. Εμπρός, πάμε
να το πούμε και στα άλλα ψάρια να δούμε
τι θα κάνουμε όλοι μαζί.
(Φεύγουν
μιλώντας μεγαλόφωνα όλα μαζί. Η Σουπιά
που τόση ώρα παρακολουθούσε σιωπηλή,
μένει μόνη της. Κινάει κατά τη μεριά που
έφυγαν ο Ψαροτρομάρας και ο δικαστής.
Σκοντάφτει στα πεσμένα χαρτιά του
δικαστή και τρώει τη μούρη της. Κλαψουρίζει.
Τα μαζεύει με προσοχή ένα- ένα μα πάλι
σκοντάφτει και της σκορπίζονται.
Νευριάζει, κλαψουρίζει, κάνει να τα
ξαναμαζέψει, αλλά έρχονται τα ψάρια και
ξαναπάει με πονηριά στη γωνιά της. Τα
ψάρια μπαίνουν φωνάζοντας όλα μαζί.)
ΓΟΠΑ:
Όλα τα ψάρια συμφωνούν να φύγουμε, θα
μας φάει. Όλα αυτό φοβούνται.
ΛΙΘΡΙΝΙ:
Ντροπή, πρέπει να αντισταθούμε, γιατί
τον φοβόμαστε; Είμαστε τόσοι πολλοί! Κι
έχουμε το δίκιο με το μέρος μας! Εσύ
Μαρίδα, τι λες;
ΜΑΡΙΔΑ:
Αχ, τα παιδάκια μας! Να σωθούμε, να
φύγουμε, δυστυχία μας!
(
Μπαίνει η Γοργόνα)
ΓΟΡΓΟΝΑ:
Ε, ψαράκια, τι πάθατε;
ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΙ:
Α, η Γοργόνα! Άστα Γοργόνα μου , κακό που
πάθαμε!
ΜΑΡΙΔΑ:
Αχ, τι θα κάνουμε;
ΓΟΡΓΟΝΑ:
Μα μιλήστε μου, επιτέλους. Κάποιος να
σταματήσει το κλάμα και να μου πει τι
τρέχει.
ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΙ:
Ο Ψαροτρομάρας καλή μας Γοργόνα, διάλεξε
την πόλη μας για να χτίσει το παλάτι
του. Γι αυτό θα μας γκρεμίζει όλα τα
σπίτια.
ΓΟΠΑ:
Ο δικαστής που τον ρωτήσαμε είπε πως
είναι καλύτερο να σηκωθούμε να φύγουμε,
αν δε θέλουμε να μας φάει όλους.
ΜΑΡΙΔΑ:
Το ίδιο λένε και τα άλλα ψάρια. Αχ, τι θα
κάνουμε;
ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΙ:
Το θηρίο υποσχέθηκε πως θα μας αποζημιώσει
και θα μας δώσει δουλειά στο παλάτι του.
ΓΟΡΓΟΝΑ:
Απίστευτο θράσος έχει αυτός ο Ψαροτρομάρας!
Στ’ αλήθεια μεγάλο κακό σας βρήκε. Μα
με το να κλαψουρίζετε δε βγαίνει τίποτα.
Ας κάτσουμε να σκεφτούμε με ψυχραιμία
μια λύση.
ΛΙΘΡΙΝΙ:
Ναι, κάποιος τρόπος θα υπάρχει. Δεν
πρέπει να υποχωρήσουμε έτσι εύκολα!
ΓΟΡΓΟΝΑ:
Συμφωνώ με το Λιθρίνι. Σίγουρα κάτι θα
σκεφτούμε… Χμ… Έχω μια ιδέα. Θα είναι
ένα καλό μάθημα για τον Ψαροτρομάρα. Αν
πιστέψετε στις δυνάμεις σας και πάρετε
απόφαση να τον αντιμετωπίσετε θα τον
νικήσετε και θα τον ρεζιλέψετε.
ΟΛΑ
ΤΑ ΨΑΡΙΑ: Τι, τι σκέφτηκες;
ΓΟΡΓΟΝΑ:
Ελάτε, πλησιάστε ( Τα ψάρια την κυκλώνουν.
Πλησιάζει και η Σουπιά. Η Γοργόνα μιλάει
συνωμοτικά) Θα ψαρέψουμε τον
Ψαροτρομάρα!
ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΙ:
Τι;; μα γίνονται αυτά τα πράματα;
ΓΟΠΑ:
Ε, δεν είμαστε καλά!
ΜΑΡΙΔΑ:
Μα, εμάς μας ψαρεύουν, δεν ψαρεύουμε!
ΓΟΡΓΟΝΑ:
Πώς κάνετε έτσι; Ίσα- ίσα επειδή είστε
ψάρια ξέρετε καλά από ψάρεμα.
ΛΙΘΡΙΝΙ:
Δεν είναι κακή ιδέα!
ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΙ:
( ειρωνικά)Και, δηλαδή, με αγκίστρι
ή με δίχτυ θα τον ψαρέψουμε; (γελάκια)
ΓΟΡΓΟΝΑ:
Με δίχτυ! Φτάνει αγκίστρι για τον
Ψαροτρομάρα; Με δίχτυ και μάλιστα γερό
για να μη σπάσει.
ΜΑΡΙΔΑ:
Και καλά, πού θα βρούμε εμείς το δίχτυ;
ΓΟΡΓΟΝΑ:
Εγώ θα σας το βρω. Έχω ένα φίλο ψαρά. Τον
γλύτωσα μια φορά από πνιγμό όταν η βάρκα
του έπεσε σε τρικυμία. Αυτός θα μου δώσει
ό,τι του ζητήσω.
ΛΙΘΡΙΝΙ:
Και, πώς θα ψαρέψουμε εμείς το θηρίο; Με
ποιο τρόπο;
ΓΟΡΓΟΝΑ:
Ελάτε πιο κοντά να σας πω.
(Τα
ψάρια τριγυρίζουν τη Γοργόνα κι αυτή
τους ψιθυρίζει το σχέδιο. Η Σουπιά
προσπαθεί να χωθεί για να ακούσει.
Σπρώχνει, τη σπρώχνουν, πέφτει, σηκώνεται,
χώνει τη μούρη της, τεντώνεται, σκύβει)
ΓΟΡΓΟΝΑ:
Αυτό είναι το σχέδιο! Από σας θέλω μονάχα
να πάρετε μια οριστική απόφαση: θα το
αντιμετωπίσετε το θηρίο, ή θα παραδοθείτε;
ΛΙΘΡΙΝΙ:
Και βέβαια θα παλέψουμε! Δε θα του
περάσει! Κάτω – ο- Ψαρο-τρο-μάρας!
ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΙ:
Μήπως είναι επικίνδυνο βρε παιδιά; Είναι
τόσο μεγάλος, τόσο δυνατός!
ΛΙΘΡΙΝΙ:
Και νομίζεις ότι αν υποχωρήσουμε θα
είναι καλύτερα; Ε, λοιπόν σας το λέω με
σιγουριά. Έτσι και δει ότι τον φοβόμαστε
θα μας εκμεταλλεύεται πάντα. Μπορεί να
μας βάλει να του χτίσουμε το παλάτι κι
έπειτα να μας πετάξει έξω.
ΓΟΠΑ:
Έχει δίκιο το Λιθρίνι. Αν υποχωρήσουμε
θα μας πάρει τον αέρα.
ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΙ:
Εντάξει, αλλά πρέπει να ειδοποιήσουμε
όλα τα ψάρια, για να βοηθήσουν όλα μαζί
στο σχέδιο.
ΟΛΑ
ΤΑ ΨΑΡΙΑ: Πάμε! Πάμε!
ΓΟΡΓΟΝΑ:
Χαίρομαι που πήρατε μια θαρραλέα απόφαση.
Θα δείτε πως θα τα καταφέρουμε! Ξεκινάμε
λοιπόν! Εσείς για τα ψάρια κι εγώ για τα
δίχτυα!
ΨΑΡΙΑ:
Κάτω-ο-Ψαρο-τρο-μάρας!
(Τα
ψάρια φεύγουν φωνάζοντας συνθήματα. Η
Γοργόνα φεύγει από την άλλη. Η Σουπιά
μένει στη μέση αμήχανη προς τα πού να
κατευθυνθεί. Κάνει από δω, κάνει από
κει, μπουρδουκλώνεται, πέφτει, κλαψουρίζει
τρίβοντας τον πισινό της)
ΠΡΑΞΗ ΔΕΥΤΕΡΗ: Η ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΣΠΗΛΙΑ ΜΕ ΤΑ ΒΡΑΧΙΑ
(Μια
θαλάσσια σπηλιά με βράχια δεξιά κι
αριστερά. Ο Ψαροτρομάρας είναι αραχτός
και χαϊδεύει την κοιλάρα του. Μπαίνει
η Σουπιά μουρμουρίζοντας )
ΣΟΥΠΙΑ:
Μωρέ δε μπα να με λένε προδότρα και
σπιούνα; Ας τα ΄χω εγώ καλά με τον δυνατό
και ποιός λογαριάζει τα ψαράκια; Μα κι
αυτή η Γοργόνα, τι ήθελε και μπλέχτηκε;
Τα ψάρια θα είχαν φύγει τώρα και το
αφεντικό μου θα έφτιαχνε το παλάτι του,
θα μου έδινε και μένα το σπιτάκι που μου
υποσχέθηκε, θα με είχε…
ΨΑΡΟΤΡΟΜΑΡΑΣ:
Τι μουρμουράς εκεί Σουπιά;;
ΣΟΥΠΙΑ:
Αχ, Παναγίτσα μου! Με τρόμαξες αφεντικό!
Αχ, πώς χτυπά η καρδούλα μου!
ΨΑΡΟΤΡΟΜΑΡΑΣ:
Άσε τα αχ και τα βαχ και πες μου τα νέα.
Τι έμαθες;
ΣΟΥΠΙΑ:
Άστα αφεντικό, πού να στα λέω. Τα ψάρια
ήταν έτοιμα να υποχωρήσουν, έτοιμα σου
λέω. Και τότε ήρθε η Γοργόνα και τα
ξεσήκωσε να σε πολεμήσουν.
ΨΑΡΟΤΡΟΜΑΡΑΣ:
Να με πολεμήσουν; Ποια; Τα ψαράκια; Χα
χα!
ΣΟΥΠΙΑ:
Ναι, θα τους φέρει ένα δίχτυ για να σε…
ψαρέψουν!
ΨΑΡΟΤΡΟΜΑΡΑΣ:
Να με ψαρέψουν; Χα χα χα! Σουπιά μήπως
τα έπινες και μέθυσες; Τι λες; Ακούς τι
λες; Τα ψάρια θα με ψαρέψουν;
ΣΟΥΠΙΑ:
Σου το ορκίζομαι αφεντικό, στην τιμή
μου..
ΨΑΡΟΤΡΟΜΑΡΑΣ:
Αμάν Σουπιά, άσε την τιμή σου, γιατί,
μεταξύ μας, δεν υπάρχει..
ΣΟΥΠΙΑ:
Αφεντικό, πρέπει να με πιστέψεις. Τα
άκουσα όλα. Τα ψάρια ήθελαν να υποχωρήσουν,
αλλά μετά είπαν πως θα τους πάρεις τον
αέρα και θα τα εκμεταλλευτείς αν δείξουν
ότι σε φοβούνται.
ΨΑΡΟΤΡΟΜΑΡΑΣ:
Μωρέ μπράβο, πώς το κατάλαβαν;
ΣΟΥΠΙΑ:
Και μετά άρχισαν όλα μαζί να φωνάζουν:
«Κάτω ο Ψαρο-τρο-μάρας!» ( Η Σουπιά
μιμείται με ενθουσιασμό τα ψάρια και
φωνάζει το σύνθημα δυνατά, ώσπου ο
Ψαροτρομάρας τη σταματά με μια σφαλιάρα)
ΨΑΡΟΤΡΟΜΑΡΑΣ:
Σκάσε Σουπιά! Και λέγε! Ποιό είναι το
σχέδιό τους; Πού θα βάλουν το δίχτυ;
ΣΟΥΠΙΑ:
Μμμμ, αυτό δεν μπόρεσα να το ακούσω.
Μιλούσανε πολύ σιγά και…
ΨΑΡΟΤΡΟΜΑΡΑΣ:
( της ρίχνει κι άλλη σφαλιάρα) Άχρηστη!
Τι σε ταΐζω; Ούτε μια σωστή πληροφορία
δε μου φέρνεις. Λοιπόν, πρέπει να δράσω
γρήγορα. Να βρω τη Γοργόνα και να τη
βγάλω από τη μέση, γιατί μου χαλάει τα
σχέδια.
ΣΟΥΠΙΑ:
Α, δε θα κουραστείς, να τη που έρχεται.
ΨΑΡΟΤΡΟΜΑΡΑΣ:
Τέλεια! Εσύ δίνε του! Ουστ! Εγώ θα καθαρίσω
τώρα! Μια και καλή!
(Η
Σουπιά φεύγει. Ο Ψαροτρομάρας παίρνει
κάτι από κάτω, το κρύβει πίσω από την
πλάτη του και πάει πίσω από ένα βράχο.
Μπαίνει η Γοργόνα και κοιτάζει έναν
όμορφο αστερία)
ΓΟΡΓΟΝΑ:
Αχ, τι όμορφο! Η Ψαροχώρα μας είναι
πανέμορφη! Γεμάτη με στολίδια!
ΨΑΡΟΤΡΟΜΑΡΑΣ:
( την ξαφνιάζει από πίσω της) Τζα!
Γεια σου Γοργονίτσα! Χρόνια και ζαμάνια
έχω να σε δω. Τι κάνεις;
ΓΟΡΓΟΝΑ:
Εγώ καλά είμαι. Αλλά τα ψάρια όχι και
τόσο, με αυτά που τους κάνεις. Δεν
ντρέπεσαι να τα τρομοκρατείς; Θες να
διαλύσεις τις οικογένειες και τα σπίτια
τους για να έχεις εσύ το παλάτι σου; Να
πας να το κάνεις αλλού. Είναι απέραντη
η θάλασσα. Εγωιστή! Κακούργε!
ΨΑΡΟΤΡΟΜΑΡΑΣ:
Μπα, νευρίασες κούκλα; Τς τς τς, δε σου
πάει… Άκου, έχω σχέδια για σένα εγώ. Άσε
τα ψάρια και έλα να φτιάξουμε μαζί μια
καινούργια ζωή. Θα σε έχω στο παλάτι σα
βασίλισσα, θα έχεις ό,τι θες. Τα ψάρια
θα μας υπηρετούν, θα περνάμε ζωή και
κότα! Σκέψου έξυπνα!
ΓΟΡΓΟΝΑ:
Είσαι απαίσιος! Δε θέλω ούτε να σε βλέπω.
Τα ψάρια είναι αποφασισμένα να αντισταθούν,
μην τα υποτιμάς.
ΨΑΡΟΤΡΟΜΑΡΑΣ:
Στο λέω για τελευταία φορά: έλα μαζί μου
και δε θα χάσεις.
ΓΟΡΓΟΝΑ:
Παράτα με σου λέω! Έχω δουλειά, άσε με
ήσυχη.
ΨΑΡΟΤΡΟΜΑΡΑΣ:
Ε, τότε… Αφού είσαι ξεροκέφαλη…
(
Ο Ψαροτρομάρας την δένει ξαφνικά με
την αλυσίδα που κρατούσε πίσω από την
πλάτη του. Η Γοργόνα μάταια προσπαθεί
να ξεφύγει)
ΓΟΡΓΟΝΑ:
Τι κάνεις; Άσε με! Τέρας! Απαίσιε!
ΨΑΡΟΤΡΟΜΑΡΑΣ:
Κανείς δεν πρόκειται να μου χαλάσει τα
σχέδιά μου. Κατάλαβες ωραία μου δεσποινίς;
Κανείς! Έλα μπρος, προχώρα!
(
Τη σπρώχνει και φεύγουν. Μπαίνουν τα
ψάρια. Από κοντά και η Σουπιά, αλλά
προσπαθεί να μην τη δουν)
ΜΑΡΙΔΑ:
Α, δεν είναι εδώ η Γοργόνα. Περίεργο. Εδώ
ήταν το ραντεβού μας.
ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΙ:
Λέτε να μετάνιωσε; Να φοβήθηκε και να
παράτησε το σχέδιο;
ΓΟΠΑ:
Μήπως δεν μπόρεσε να βρει το δίχτυ; Εγώ
δεν τους εμπιστεύομαι τους ανθρώπους,
αυτός ο ψαράς μπορεί και να την κορόιδεψε.
ΛΙΘΡΙΝΙ:
Εγώ φοβάμαι ότι κάτι της έτυχε. Θα ερχόταν
εδώ να μας πει τι συμβαίνει, δε θα μας
άφηνε στην αγωνία, την ξέρω τη Γοργόνα.
Για να μην έρθει, κάτι κακό της έτυχε.
Μήπως κάποιος είπε τίποτα για το σχέδιό
μας;
ΨΑΡΙΑ:
Όχι, μα τι λες; Κανείς.
ΓΟΠΑ:
Βρε παιδιά, ξέρετε τι σκέφτομαι; Όταν
καταστρώναμε το σχέδιο ήταν μαζί μας
και η Σουπιά. Ξαφνικά όμως χάθηκε. Την
είδε κανείς;
ΜΑΡΙΔΑ:
Καλά λες Γόπα. Η Σουπιά είναι πολύ
μαρτυριάρα. Μπορεί να τα είπε όλα στον
Ψαροτρομάρα.
ΛΙΘΡΙΝΙ:
Ωχ, αυτό θα έγινε! Κι ο Ψαροτρομάρας θα
φρόντισε να βγάλει από τη μέση τη Γοργόνα
για να μη μας βοηθήσει! Τώρα, τι θα
κάνουμε;
ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΙ:
Μήπως να τα παρατήσουμε;
ΛΙΘΡΙΝΙ:
Μα τι λες; Και η Γοργόνα; Μπορεί να έχει
μπει σε κίνδυνο για χάρη μας. Θα την
αφήσουμε έτσι;
ΓΟΠΑ:
Σωστά, αλλά… το σχέδιό μας δεν μπορεί
να γίνει χωρίς το δίχτυ που θα μας έφερνε.
ΛΙΘΡΙΝΙ:
Κι όμως! Εγώ θυμάμαι πού υπάρχει ένα
δίχτυ. Στη βουλιαγμένη βάρκα, κοντά στα
κοράλλια. Δεν είναι και πολύ καλό, έχει
τρύπες, αλλά, νομίζω θα κάνει τη δουλειά
του.
ΓΟΠΑ:
Ναι! Καλά λες Λιθρίνι! Να πάμε αμέσως να
το βρούμε.
ΜΑΡΙΔΑ:
Να ειδοποιήσουμε όμως όλα τα ψάρια!
Περιμένουν εντολές!
ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΙ:
Και με τη Γοργόνα, τι θα γίνει;
ΛΙΘΡΙΝΙ:
Μόλις βρούμε το δίχτυ θα βάλουμε μπροστά
το νέο σχέδιο. Πάμε, ας μην καθυστερούμε!
ΨΑΡΙΑ:
Πάμε, πάμε! « Κάτω-ο-Ψαρο-τρο-μά-ρας!»
(Τα
ψάρια φεύγουν. Η Σουπιά βγαίνει από την
κρυψώνα της)
ΣΟΥΠΙΑ:
΄Ωχου! Πρέπει να ειδοποιήσω το αφεντικό!
Κινδυνεύουμε! ΄Ωχου! Αφεντικόοοοοο!
(Εμφανίζεται
ο Ψαροτρομάρας)
ΨΑΡΟΤΡΟΜΑΡΑΣ:
Τι σκούζεις Σουπιά; Ακούγεσαι σε όλο
τον ωκεανό! Τι στριγκλίζεις;
ΣΟΥΠΙΑ:
Αφεντικό, τι πάθαμε! Τα ψάρια…
ΨΑΡΟΤΡΟΜΑΡΑΣ:
Παράτα με πια με τα ψάρια. Βαρέθηκα να
ασχολούμαι μ’ αυτά. Δεν πρόκειται να
κάνουν τίποτα. Η Γοργόνα είναι καλά
δεμένη και τα ψάρια μονάχα τους είναι
άχρηστα.
ΣΟΥΠΙΑ:
Κι όμως…. Στάσου να σου πω… Τα ψάρια…
ΨΑΡΟΤΡΟΜΑΡΑΣ:
Μη με ζαλίζεις Σουπιά γιατί θα φας πάλι
σφαλιάρα και θα σου φύγει όλο το μελάνι…
(
Από τους δυο βράχους διακρίνονται τα
ψάρια που κρατούν το δίχτυ και ξαφνικά
το ρίχνουν πάνω στον Ψαροτρομάρα και
τη Σουπιά και τους πιάνουν)
ΨΑΡΟΤΡΟΜΑΡΑΣ:
Ε, τι συμβαίνει; Τι στο καλό;
ΣΟΥΠΙΑ:
Μα, δεν με άκουγες που σου έλεγα. Αυτό
πάλευα τόση ώρα να σου πω. Ότι τα ψάρια
βρήκαν δίχτυ και..
ΨΑΡΟΤΡΟΜΑΡΑΣ:
(της ρίχνει σφαλιάρα) Βούλωσέ το!
Άχρηστη!
(Τα
ψάρια τους περιτριγυρίζουν)
ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΙ:
Ήρθε το τέλος σου Ψαροτρομάρα!
ΛΙΘΡΙΝΙ:
Κι εσένα κυρά Σουπιά, προδότρα!
ΓΟΠΑ:
Τι κάνατε στη Γοργόνα;
ΣΟΥΠΙΑ:
Εγώ τίποτα, αυτός εδώ καλά μου ψαράκια,
την έχει αλυσοδεμένη στη σπηλιά με τα
κοχύλια. Να, έχει και τα κλειδιά του
λουκέτου.
(
Η Σουπιά αρπάζει τα κλειδιά από τη ζώνη
του Ψαροτρομάρα και τα πετάει μέσα από
μια τρύπα στα ψάρια , πριν προλάβει αυτός
να την εμποδίσει. Της δίνει όμως κι άλλη
σφαλιάρα)
ΨΑΡΟΤΡΟΜΑΡΑΣ:
Θα σε σκοτώσω! Θα σε τηγανίσω! Θα σε κάνω
πιλάφι! Θα σε…
ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΙ:
Εμπρός παιδιά, πάμε να ελευθερώσουμε
τη Γοργόνα.
ΛΙΘΡΙΝΙ:
Εγώ με τη Μαρίδα θα μείνουμε εδώ να
φυλάμε αυτούς. Εσείς να πάτε στη σπηλιά
με τα κοχύλια. Α! Να φέρετε και τον δικαστή
να τους δικάσει.
(
Το Μπαρμπούνι και η Γόπα φεύγουν)
ΨΑΡΟΤΡΟΜΑΡΑΣ:
Καλά μου ψαράκια, εσείς που είστε έξυπνα…
Ακούστε με.. Θα σας δώσω όλους μου τους
θησαυρούς, θα σας έχω στο παλάτι μου
άρχοντες. Ελευθερώστε με και δε θα
χάσετε. Άστε τα άλλα ψάρια να βασανίζονται
στην καθημερινή βιοπάλη. Εσείς θα ζείτε
στο παλάτι ζωή χαρισάμενη…
ΓΟΠΑ:
Αλήθεια το λες;
ΛΙΘΡΙΝΙ:
Μα , τι λες Γόπα; Πιστεύεις ακόμα στις
ψευτιές του;
ΓΟΠΑ:
Ε, θα ήταν τόσο καλό να ζούσαμε σαν
άρχοντες Λιθρίνι μου, να το σκεφτούμε,
μήπως..
ΛΙΘΡΙΝΙ:
Μα… τι να σκεφτούμε; Είσαι καλά; Να
προδώσουμε τα ψάρια για να εξυπηρετήσουμε
τον Ψαροτρομάρα, που άλλο δεν κάνει από
το να μας κυνηγάει και να μας εκμεταλλεύεται;
ΣΟΥΠΙΑ:
Εμένα, θα με ελευθερώσετε, ε; Εγώ δεν
έκανα τίποτα. Είμαι αθώα. Είμαι με το
μέρος σας.
ΛΙΘΡΙΝΙ:
Εσύ φταις για όλα Σουπιά! Αν δεν είχες
μαρτυρήσει το σχέδιό μας τώρα όλα θα
είχαν τελειώσει!
ΣΟΥΠΙΑ:
Ναι, αλλά σας έδωσα τα κλειδιά τώρα, ε,
είδατε; Μετάνιωσα. Θα με συγχωρήσετε;
ΜΑΡΙΔΑ:
Να την ελευθερώσουμε αυτήν;
ΛΙΘΡΙΝΙ:
Μαρίδα, πάψε να είσαι αφελής! Μην τους
εμπιστεύεσαι. Να, ο κύριος Σκυλοψαρόπουλος.
(Μπαίνει
ο δικαστής αναστατωμένος)
ΨΑΡΟΤΡΟΜΑΡΑΣ:
Κύριε Σκυλοψαρόπουλε, βγάλτε με από δω.
Εγώ ένα αστείο πήγα να κάνω, έτσι, ένα
παιχνίδι, ξέρετε, για να διασκεδάσουμε
καλέ. Εγώ τα ψάρια τα αγαπώ, πώς μπορούσα
να τα βλάψω; Ξέρετε εσείς, ε, κύριε δικαστή
μου; Δεν θα μείνω φυλακισμένος για ένα
αστειάκι…
ΔΙΚΑΣΤΗΣ:
Μην ανησυχείτε κύριε Ψαροτρομάρα μου.
Εγώ θα απονείμω δικαιοσύνη. Εγώ θα σας
προστατεύσω. Ε, ψάρια, αφήστε ελεύθερο
τον κύριο Ψαροτρομάρα. Δεν σας έκανε
και τίποτα. Ακούσατε, ένα αστείο ήταν.
ΛΙΘΡΙΝΙ:
Μα, φυλάκισε τη Γοργόνα κύριε δικαστά.
ΔΙΚΑΣΤΗΣ:
Έχετε αποδείξεις; Χωρίς αποδείξεις δεν
μπορεί να καταδικαστεί κανείς. Αυτό
λέει ο νόμος. Ελευθερώστε τον!
ΜΑΡΙΔΑ:
Ε, αφού το λέει ο νόμος…
ΔΙΚΑΣΤΗΣ:
Αν είχαμε αποδείξεις τότε μάλιστα…
Αλλά χωρίς αποδείξεις…
(Μπαίνει
η Γοργόνα με το Μπαρμπούνι και τη Γόπα)
ΓΟΡΓΟΝΑ:
Εγώ είμαι η απόδειξη! Η ζωντανή απόδειξη!
Στην αρχή προσπάθησε να με δωροδοκήσει
για να προδώσω τα ψάρια και μετά με
αλυσόδεσε, κύριε δικαστή, με φυλάκισε
αλυσοδεμένη!
ΔΙΚΑΣΤΗΣ:
Μα… σας εξήγησε, ένα αστείο έκανε, δεν
ήθελε να βλάψει κανένα.
ΓΟΡΓΟΝΑ:
Κύριε δικαστή, δε χρειαζόμαστε τη γνώμη
σας. Εσείς τον φοβόσαστε και λέτε ό,τι
να ΄ναι. Όμως εμείς δεν τον φοβόμαστε
πια. Είμαστε όλοι μαζί αποφασισμένοι
να τον πετάξουμε έξω από την Ψαροχώρα.
ΛΙΘΡΙΝΙ:
Έχω μια ιδέα. Τόσο καιρό λέγαμε να
χτίσουμε ένα σχολείο για τα ψαράκια
μας. Ορίστε, αυτή θα είναι η τιμωρία
τους: να το χτίσουν αυτοί οι δύο.
ΓΟΠΑ:
Κι ένα νοσοκομείο! Να χτίσουν κι ένα
νοσοκομείο!
ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΙ:
Να χτίσεις παλάτι δεν ήθελες Ψαροτρομάρα;
Ε , χτίσε τώρα! Θα έχεις και βοηθό τη
Σουπιά! (γέλια)
(Τα
ψάρια και η Γοργόνα τραγουδούν)
Ψαροτρομάρα,
Ψαροτρομάρα
Με
τη μεγάλη σου την κοιλάρα
Τα
δόντια σου τα σουβλερά
Και
τη σκληρή σου την καρδιά
Πάνε
τα κόλπα και οι φοβέρες
Παν
οι παλιές εκείνες μέρες
Δε
σε φοβάται κανένας πια
Ούτε
κι εσένα κυρά Σουπιά
Το
δίκιο νίκησε κι η καλοσύνη
Όμορφη
πάλι η ζωή θα γίνει
Στην
Ψαροχώρα ευτυχισμένα
Θα
ζούμε πάντα αγαπημένα.
ΤΕΛΟΣ
